Μια φορά κι ένα καιρό

  Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα μικρό όμορφο χωριό γεμάτο ζωή ,που στις γειτονιές του οι φωνές των παιδιών ακουγόντουσαν από το ξημέρωμα μέχρι και το σούρουπο , όταν πλέον ακουγότανε και οι φωνές των μεγάλων οι οποίοι γύριζαν από το χωράφι αποκαμωμένοι ακούγοντας από τις γιαγιάδες η τα μεγαλύτερα αδέρφια για τα κατορθώματα και τα καμώματα των μικρότερων.

Οι δρόμοι γεμάτοι από τα ζωντανά , φορτωμένα και κουρασμένα από την ανηφόρα προς το χωριό ακολουθούμενα από τα αφεντικά τους με την φορτωτήρα στο χέρι έτοιμη για δράση.

Αγιέμ πήγενε στην άκρια γιατί περνάν τα γελάδια κι θα σι κουντρήσ’ κανένα φώναζαν οι γιαγιάδες τα παιδιά που παίζανε ανέμελα στον δρόμο.

Η πρώτη κουβέντα και προσταγή των γονιών όταν φθάνανε στο σπίτι “το παγούρι και γρήγορα στην μικρή βρύση στην πλατεία για φρέσκο κρύο νερό,,.

Πηγαίνοντας στην πλατεία τα καφενεία γεμάτα – Κάποια εποχή αριθμούσαν έξι – και κάτω από τα πλατάνια απλωμένα καφάσια με λαχανικά  από τον Κόμπελο ,την Γόλτσα ή την Λοξάδα .

Τις Κυριακές όλοι στην εκκλησία μικροί  μεγάλοι με τα καλά τους και η μάνα πρωί – πρωί  να φωνάζει ‘σηκωθείτε χτύπησε η τρίτη καμπάνα  στο μεταφόβου θα πάτε ?,.

Το απόγευμα της Κυριακής δεν ήταν να πλησιάσεις στην πλατεία μεθούσες και γουργούριζε η κοιλιά σου από τις μυρουδιές από τα κοκορέτσια και τα σπληνάντερα που ψήνανε όλα τα χασάπικα , πέντε – έξι και αυτά τον αριθμό και αν ήσουνα τυχερός με κανένα πενηνταράκι στην τσέπη έπαιρνες στο λαδόχαρτο τον πολυπόθητο μεζέ και όταν στο έκοβε από την σούβλα σου έπεφταν τα σάλια και τρέχοντας στο σπίτι το προσφάϊζες με μισό καρβέλι ψωμί.

Σήμερα δυστυχώς όλα αυτά τα λίγα που προανέφερα είναι πραγματικά ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑ ΚΑΙΡΟ…ένα ΠΑΡΑΜΥΘΙ… το οποίο θυμόμαστε με νοσταλγία όλοι εμείς οι μεγαλύτεροι .

Οι γειτονιές πλέον έχουν αδειάσει…τα περισσότερα σπίτια είναι κλειστά…φωνές παιδιών δεν ακούγονται …και η παλιά εικόνα του χωριού μας ξεθωριάζει πλέον  ακόμα και στις δικές μας μνήμες  που τις ζήσαμε λεπτό προς λεπτό αλλά και όταν τις διηγούμαστε στα παιδιά , μας κοιτάνε και νομίζουνε ότι όλα αυτά είναι ένα όμορφο παραμύθι πλασμένο από εμάς εξαιτίας της αγάπης μας για το χωριό.

Σε αυτή εδώ την σελίδα θα προσπαθήσω να φέρω στην μνήμη μας αλλά και στα μάτια των παιδιών μας , φωτογραφίες οι οποίες μαρτυρούν πως όλα αυτά τα οποία λέμε δεν είναι ένα παραμύθι αλλά η πραγματικότητα για το πώς ήταν παλιά το χωριό μας και πως είναι τώρα.

Βέβαια αυτό είναι αρκετά δύσκολο όχι τόσο για την παρουσιασή τους αλλά για την εύρεση επί το πλείστον των παλιών φωτογραφιών οι οποίες υπάρχουν σε κάθε σπίτι. Εδώ θα χρειαστεί και η δικιά σας βοήθεια για όσους έχουνε παλιές φωτογραφίες μπορούνε να έρθουν σε επικοινωνία μαζί μου να ψηφιοποιήσουμε το υλικό και να τις αναρτήσουμε στην ιστοσελίδα.